Pagina's: [1]
  Print  
Auteur Topic: IsraŽl - een rondreis in 8 dagen  (gelezen 605 keer)
0 geregistreerde leden en 1 gast bekijken dit topic.
Mary
Forumbeheerder
Gasten
*****
Berichten: 1730



« Gepost op: 6 December 2012, 09:53:31: »


Eindelijk was het dan zover, onze 8-daagse rondreis in IsraŽl ging ditmaal wel door en we verheugden ons er echt op. 8 dagen lang rond toeren in het Heilige Land.
Je hoeft er zeker geen gelovig iemand voor te zijn, een flinke dosis respect en belangstelling is voldoende om je een beter beeld te kunnen vormen van het hoe en waarom.

Na 4,5 uur vliegen over een flink dik wolkendek, kwam Tel Aviv in zicht. Het zag er nog steeds wat bewolkt uit maar de temperatuur was al heel anders dan 's morgens op Schiphol, namelijk nu 24 graden en 's morgens nog 3 graden. Het vliegveld is heel modern, niet heel erg groot, maar ze hebben wel alle voorzieningen inclusief de nodige winkeltjes voor vertrekkende passagiers.





De kustlijn van IsraŽl komt in zicht.







We gaan bijna landen in Tel Aviv, mogelijk is dit een voorstad.


Toen onze Nederlands sprekende reisgids ons groepje bijeen had, togen wij richting bus, een luxe bus met heerlijke zitplaatsen, airco en een flinke voorraad flesjes water voor onderweg. Jazeker, hier zouden we het zeker de komende 8 dagen goed in uit gaan houden. We hadden een mooi klein groepje, 23 mensen en dat is wel zo prettig. Korte wachttijden op elkaar, sneller een kamer en een kleine groep hoort bijna alles wat de gids zegt, bij een grote groep sta je nog wel eens achteraan en komt de informatie vaak bij vlagen binnen.

Naftaly, onze reisgids voor deze reis was ons zeer behulpzaam en onderweg naar het eerste hotel in de badplaats Netanya, een kleine 50 km vanaf Tel Aviv, legde hij ons de gang van zaken uit, iets over het land, de inwoners, geld, waar te pinnen, wat gingen we allemaal doen, wat konden we verwachten, wat moest er nog afgerekend worden ter plaatse etc. Kortom de gebruikelijke gang van zaken bij zo'n reis.

We kwamen net voordat het donker werd in Netanya aan en na het krijgen van de kamer  sleutel snelden wij ons naar boven om een heerlijke verfrissende douche te pakken. Reizen is namelijk zeer vermoeiend als je een nacht moet doorhalen op Schiphol. Na de douche zijn we gaan eten en pas na dit alles zijn we gaan wandelen over de boulevard. Nu was dit achteraf niet zo heel erg slim, maar soms wint de wijsheid het van de wens tot het vastleggen van mooie plaatjes voor het thuisfront. Toen we eenmaal gingen wandelen zagen we zulke mooie plekjes die we vast wilden leggen, daarvoor zouden we toch nog iets vroeger moeten opstaan dan om half zeven zoals was afgesproken. Om 8 uur moest iedereen in de bus zitten om aan dag 2 van het reisschema te beginnen. Een dag met een uitdaging, want we zouden aardig wat plaatsen bezoeken en evengoed 180 km overbruggen, ons einddoel van deze dag is Tiberias.





De Boulevard een klein stukje van ons hotel af.







Links een hotel of appartementencomplex in aanbouw, een heel groot project in ieder geval en rechts een waarschuwingsbord, het ging daar stijl naar beneden.



Dag 2

Een dag met 180 km voor de boeg maar met de nodige bezoekjes aan plaatsen waarvan we het bestaan vaak niet wisten. Om 8 uur zaten we allemaal keurig in de bus, we reden als eerste naar de opgravingen van Caesarea.





Eerst krijgen we uitleg van wat we zo dadelijk gaan zien.


In de gouden eeuw van de regering van Herodes werd Caesarea, met een van de grootste havens van het Middellandse Zeegebied gebouwd op een plaats waar eeuwen tevoren Fenicische zeevaarders gevestigd waren geweest, en die als Strato's Toren bekend was geweest. Toen Augustus hem het gebied toewees, besloot Herodes van Strato's Toren zijn eigen zeehaven te maken. Zoals zijn zoon Pilippus later zou doen met Paneas (Caesarea Filippi), noemde hij de stad, om zijn heer te eren Augustus Caesar. De haven noemde hij Sebastos, waarmee hij Augustus nog eens eerde met een plaatsnaam, door de Griekse vorm van diens titel te gebruiken.





Dit moet de plaats zijn geweest waar het paleis heeft gestaan. Er liggen slechts nog enkele getegelde vloertjes in het water. Als je goed kijkt, zie je een visser staan.







Zo te zien ligt er hier ook nog iets in het water, wat het is geweest, geen idee, ik liep wat achter op de groep en weet ook niet of de anderen het hebben gezien dan wel hebben gevraagd wat het mogelijk zou kunnen zijn.


Het kostte Herodes 12 jaar om de stad te bouwen. Evenals zijn andere steden had Caesarea twee zeer opvallende details: de tempel en het paleis. Het ondergrondse drainagesysteem van de stad was zeer vernuftig, bijna net zo mooi als bovengronds. Verder waren er prachtige openbare bouwwerken, inclusief een theater en een stadion waar Herodes om de vijf jaar spelen liet houden en die wereldberoemd waren. Het water dat de stad met zijn ongeveer 15.000 inwoners nodig had, werd via een aquaduct aangevoerd uit de bronnen in de heuvels aan de voet van het zich naar het oosten uitstrekkende Karmelgebergte.





Het aquaduct uit de tijd van Herodes, het was 17 km lang en vervoerde water vanuit het Karmelgebergte naar Caesarea.


In 66 n.Chr. brak in Caesarea de Grote Opstand van de Joden tegen de Romeinen uit. Toen een twist tussen Joden en Grieken een oproer op gang bracht, waarvan de vloedgolven door het gehele land werden gevoeld. Gedurende de jaren van de opstand had Vespasianus zijn intrek in de stad genomen. Als gevolg van de opstand verloor de stad haar Koninklijke status en raakte, evenals de rest van het land, in verval. In 79 n.Chr. voerde de rampzalige uitbarsting van de Vesuvius in ItaliŽ een vloedgolf naar de kust van het Heilige land en verwoestte het grootste gedeelte van de stad. Zo verzonk aan het einde van de eerste eeuw n.Chr. het grootste gedeelte van de stad weer in het water dan wel in het zand.

Erg onder de indruk vertrokken we richting de berg van Karmel, waar we helemaal naar boven reden en vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de stad Haifa.





Uitzicht van bovenaf op de BahaÔ tempel en de hangende tuinen van Haifa.


Dit complex is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Achttien terrassen, elk met 2 palmen, fonteinen, decoratieve tuinen, stenen balustrades en ornamentele beeldhouwwerken worden omringd door geometrische gebogen en hellende grasperken.
De bedoeling van de tuin is om innerlijke rust te vinden. Autoverkeer is beneden niet te horen, alles is in evenwicht en dat geeft rust van binnen. Kijken we naar beneden, dan zien we de gouden koepel van het mausoleum. Daar rust de BŠb, de profeet en martelaar uit PerziŽ, die zich "de Poort" noemde naar nieuwe tijden, heraut van de komst van de machtige Manifestatie van God die BahŠ'u'llŠh wordt genoemd. Hier mediteren de gelovigen van de BahaÔ-religie. Het monotheÔstisch BahaÔ-geloof (betekent glorie) is gesticht in de 19e eeuw in PerziŽ (Iran) en heeft als centraal thema dat de mensheid een ras vormt en dat zij zich moeten verenigen tot een wereldgemeenschap. De levenswijze van de BahaÔ is gericht op het bevrijden van de ziel van vastgeroeste patronen. Dagelijks gebed en meditatie moeten daarbij helpen. Wat zeker helpt is wandelen door zo'n prachtige rustgevende tuin.




Een fantastisch uitzicht over de stad Haifa.


Onze chauffeur vond het leuk om ons ook iets van Haifa te laten zien en reed een stukje door de stad, langs de haven, door enkele straten om ons vervolgens mee te nemen naar de 23 km verder gelegen kleine oude havenplaats Acre ofwel Akko.

Akko heeft een karakteristieke middeleeuwse en oosterse uitstraling, met veel oude gebouwen en muren. In de Hellenistische en de Romeinse tijd droeg de stad de naam PtolemaÔs.
   
In 1187 werd de stad veroverd door de moslimleider Saladin en in 1189 probeerde koning Guy de Lusignan, koning van Jeruzalem, de stad te heroveren. De belegering was nog bezig toen de troepen van de derde kruistocht het land bereikten en het was uiteindelijk Richard Leeuwenhart (Oxford 08-09-1157 - 1199 Frankrijk), die de stad in 1191 na het beleg van Akko wist in te nemen. Omdat de stad Jeruzalem in handen van de moslims was en niet heroverd kon worden, werd Akko hoofdstad van het koninkrijk Jeruzalem onder de naam Saint Jean d'Acre. De Kruisvaarders lieten veel bouwwerken na en versterkten de stad. De Hospitaalridders bouwden hun ziekenhuis en hadden er hun hoofdkwartier.

Wij zijn onze wandeling ondergronds begonnen en kwamen terecht onder de citadel en gevangenis van Akko. Op deze plek hebben archeologische opgravingen een deel van de oudere stad van de kruisvaarders blootgelegd. Het betreft een complex van hallen, waarvan de Ridderzaal de grootste is. Dit complex werd gebouwd en gebruikt door de Orde van Hospitaalridders. De Ridderzaal wordt gedomineerd door drie dikke zuilen die de kruisgewelven ondersteunen. De opgravingen gaan nog steeds door. Naftaly wist ons te vertellen dat op de plek waar wij stonden vroeger de zieken werden verzorgd die kwamen helpen in de strijd. Hier konden ze op krachten komen voordat ze zich weer in het  strijdgewoel stortten.





Een van de zalen gebouwd en gebruikt door de Orde van Hospitaalridders.   







Deze 3 platen stonden klaar om ingemetseld te worden, er wordt nog steeds gewerkt aan de opgravingen, vandaar waarschijnlijk de 2 vuilniszakken in het midden.







Een collage van de vele foto's die wij in Akko hebben gemaakt.


Vanaf Akko zijn we doorgereden naar Nazareth, dit is volgens het Nieuwe Testament de plaats waar Jezus is opgegroeid. Toen woonden er minder dan 400 mensen, tegenwoordig zijn dat er in ieder geval meer dan 65.500. Nazareth is de grootste stad van IsraŽl en het centrum van de enige Arabische agglomeratie in het land. De plaats ligt in het noorden van IsraŽl, in Centraal Laag-Galilea. Ongeveer tien kilometer ten zuiden van Nazareth ligt de vlakte van JizreŽl en circa tien kilometer naar het oosten bevindt zich de Taborberg.

In Nazareth bezochten we De Basiliek van de aankondiging, die door Professor Giovanni Muzio was ontworpen en werd gebouwd in de periode 1960-1969.





Een plattegrond erbij, dat praat wat makkelijker!



De architect had een prachtig idee voor ogen, twee kerken, de een boven de andere en wederzijds verbonden de lager of de ondergrondse kapel op het niveau van de vroegere kerken, en de boven kerk. De lagere behoudt de Heilige Grotten en de overblijfselen van de Byzantijnse en van de Kruisvaarders kerken, die getuigen van een ononderbroken godsverering en authentieke traditie. Het dak opent in een ster zoals een lantaarn in het centrum van de bovenkerk waartoe via de trap toegang is. De boven kerk is De Latijnse Kerk van de Parochie van Nazareth. Het centrale hoogtepunt moest de Grotto zijn duidelijk verheven door de opvallende koepel. De Koepel van de Basiliek is een omgekeerde lelie (32 bladeren en een voortdurende M van Maria).

De mozaÔek apsis gemaakt door Salvatore Fiume, vertegenwoordigend de "ťťn, heilige, katholieke en apostolische kerk" (Triomf van de kerk).

Op alle muren van de boven kerk, evenals in het atrium dat de Kerk omringt,  vertegenwoordigen schilderingen, plastieken en bas-reliŽfs de Maria Heiligdommen uit de wereld, die door Christelijke gemeenschappen rond de hele wereld werden geschonken. Het is een kleurrijk en met liefde gemaakt geheel. Zoveel landen die hier iets hebben hangen.

Het midden van de kerk omsluit de heiligste plek van allen, de Grotto, en hier het dak van de lagere kerk dat wordt doorboord door een stervormig oog, die precies onder de koepel van de boven kerk is gesitueerd. De ingangen naar de kerk zijn van het portiek aan de westkant, overeenkomstig de gehele bouw, en van het zuiden in de richting van de Grotto. De zij ingangen in het hoofd faÁade geven toegang tot twee spiraalvormige trappen die tot de boven kerk leiden.

De echte hoofdingang is aan het Noorden. Hier, op gelijke hoogte met de bovenkerk, is een groot verhoogd vierkant van 800 vierkante meters. Vandaar uit, openen twee deuren naar de eigenlijke kerk terwijl, in het verlengde van dit, een klein achtzijdig heiligdom, dat de doopkapel is. Het grote verhoogde vierkant dient ook een ander doel: om de overblijfselen van de woningen van oude Nazareth te beschermen die in de grond hieronder zijn opgegraven.

   



Een kleine collage van de vele foto's die we daar gemaakt hebben.

   
Na dit bezoek hebben we nog een pinautomaat gezocht en gevonden. Het was een lange doch leerzame dag. De sfeer in de groep is heel gezellig, de koffie, het eten onderweg en in de hotels, alles is prima geregeld, nu op weg naar Tiberias waar onze bedjes al zijn opgemaakt en het eten al klaar staat, nou ja, straks dus!



Dag 3

Vandaag rijden we eerst naar de Berg der Zaligsprekingen. Deze berg, gelegen aan de noordwestelijke oever van het Meer van Tiberias tegenover Tabgha, is volgens de overlevering de plaats waar de Heer Jezus de Bergrede uitgesproken heeft. Hij begon Zijn onsterfelijke woorden van de acht zaligsprekingen met de prachtige spreuk "Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen." De kerk die een schitterend panorama biedt over het Meer van Galilea, werd in het jaar 1937 door de Franciscanen gebouwd en de "Kerk der Zaligsprekingen" genoemd.





Een collage van de foto's die wij ter plaatse maakten.







De Kerk der Zaligsprekingen, het is erg druk, ook zien we veel biddende mensen.







Collage van de Berg der Zaligsprekingen.


Vervolgens reden we naar een Kibboets als een soort van extraatje. Een kibboets is een collectieve landbouwnederzetting, waar alle bewoners gelijk zijn, en iedereen dezelfde rechten en plichten heeft. Een eigen onderbroek heb je niet, kan best zijn dat je de onderbroek van de buurman terug krijgt na het wassen. De oudere medemens heeft hier een streepje voor, zij mogen wonen in de huisjes met het mooiste uitzicht, namelijk over het Meer van Tiberias ook het Meer van Galilea genoemd. Hier zagen wij dan ook de nodige rolstoelen voor de deur staan. Veel belangrijke politici komen uit een kibboets, te denken valt aan Yitzhak Rabin, de vijfde premier van IsraŽl van 1974 tot 1977. Amran Mitzna, een IsraŽlische generaal en politicus en zo hoorden we nog wel meer voor het land belangrijke namen voorbij komen.





Kibboets


Eenmaal de Kibboets doorlopen kwamen we bij het vertrekpunt van de boot voor een tocht over het Meer van Tiberius naar Capharnaum.





De vertrekhal en het loopgedeelte naar de boot.


Eenmaal aangemeerd, stapten we de bus weer in en reden we naar het aan de noordoever gelegen Tabgha, waar het wonder van de vermeerdering van de broden en de vissen plaatsvond.





Collage buitenpartij Broodvermeerderingskerk.


Aansluitend reden we naar Capharnaum, waar we onder meer de resten van het huis van Petrus en de fraaie synagoge hebben gezien. Over Capharnaum heb ik een verhalende tekst gevonden, waarvan ik hoop dat de schrijver toestemming geeft om deze voor het reisverslag te gebruiken. Zijn site staat overigens bij bronnen. 

Capharnaum ligt op 4 km afstand van de plaats, waar de rivier de Jordaan het Meer van Galilea binnenstroomt. Capharnaum was een douanestad op de weg naar Damascus en tevens de residentiestad van een hoge Romeinse officier en tevens een drukke handelsstad waar kooplieden hun zijde en specerijen brachten uit Damascus, en gedroogde vis en de vruchten van de vlakten van Genesareth mee terug namen. Nadat de Heer Jezus de eerste aanslag op Zijn leven overleefd had in Nazareth, waar Hij niet begrepen werd, vestigde Hij Zich in Capharnaum en maakte haar tot zijn tweede woonplaats. Capharnaum werd het centrum van Zijn werkzaamheden gedurende circa 20 maanden. In Capharnaum hield Hij de meeste van Zijn redevoeringen en met vele wonderen toonde Hij Zijn goedheid en almacht aan de mensen. Capharnaum was ook de woonplaats van Petrus. Jezus onderwees hier in de synagoge, dreef Hij de boze geest uit en genas Petrus' schoonmoeder. Hij genas ook de dienstknecht van de Romeinse hoofdman en de verlamde man, die door het dak neergelaten werd en wekte hij het dochtertje van JaÔrus op uit de dood. Hij genas de bloedvloeiende vrouw, de twee blinden, de zoon van een koninklijke hoveling en de man met de verdorde hand. Verder genas Hij ontelbare zieken die bij Hem gebracht werden. Jezus vervloekte de stad met de woorden: "En gij Capharnaum, die tot de hemel toe zijt verhoogd, gij zult tot de hel toe nedergestoten worden. Want zo in Sodom die krachten waren geschied, die in u geschied zijn, zij zouden tot op de huidige dag gebleven zijn. Doch ik zeg u, dat het in het land van Sodom verdraaglijker zal zijn in de dag des oordeels, dan u." Deze voorspelling van Jezus over de ondankbare stad ging in vervulling, want lange tijd heeft men niet geweten waar Capharnaum lag, zo woest was het geworden. Nu is Capharnaum niet meer dan een puinhoop aan de oever van het meer. In 1905 begonnen twee Duitse oudheidkundigen Capharnaum op te graven. De opgravingen werden voltooid in 1926 door de Franciscanen. De belangrijkste vondst was de ontdekking van de nu beroemde synagoge. Deze synagoge werd in de 3de eeuw gebouwd op de overblijfselen van de oude synagoge, waarin Jezus geleerd had en waarvan de bouwer de hoofdman was, wiens knecht door Jezus was genezen. Joodse en Romeinse symbolen zijn in de stenen gekerfd, men heeft de volgende joodse symbolen gevonden: de Sjofar (ramshoorn), de ster van David, de menorah (zevenarmige kandelaar), de ark des verbonds en de palmboom. De palmboom is een oud joods symbool voor het land. Christenen zien en eren in deze ruÔnes de stille getuigen die de wonderen van Christus gezien hebben en Zijn leringen in de synagoge hebben gehoord. De Franciscanen zetten hun opgravingen voort; onlangs hebben zij nog de resten van een 5de-eeuwse kerk blootgelegd, die vermoedelijk over het huis van Petrus gebouwd werd.





Onder deze glazen constructie zijn de restanten van het huis van Petrus te zien.







Een kleine collage van o.a. de gevonden synagoge, de opgravingen en het mooie contrast tussen een palmboom en een rose Bougainville.


Na dit alles zijn we een visje gaan eten aan de oever van het Meer van Tiberias. Niet zomaar een visje maar een geschubd visjes met kop en al. Als laatste gaan we vandaag een rit maken naar de Golanhoogvlakte met uitzicht op de berg Hermon.


De Golanhoogten is een heuvelachtig gebied op de grens  tussen Libanon, SyriŽ, JordaniŽ en IsraŽl. De Romeinen duidden het gebied aan als Gaulanitis. Het strategisch gelegen gebied wordt al sinds de oudheid hevig betwist. Meest recent, gedurende de Zesdaagse Oorlog van 1967, veroverde IsraŽl het grootste deel van het gebied op SyriŽ en annexeerde de Syrische Golan officieel in 1981. Het gebied valt voor een groot deel samen met het Syrische gouvernement Quneitra. De VN veroordeelden zowel de IsraŽlische verovering, bezetting en vervolgens de annexatie en dringen tot op heden nog aan op een IsraŽlische militaire terugtrekking en onderhandeling met buurland SyriŽ. SyriŽ eist de volkenrechtelijk tot haar territorium behorende Golan terug, gesteund door VN-resoluties. Libanon, en met name de Hezbollah leggen een claim op een zeer klein gedeelte van de Golan (de Shebaa-boerderijen), maar die claim wordt niet door de Verenigde Naties gesteund. De VN beschouwen de Shebaa-boerderijen als deel van SyriŽ, maar de grenstrekking in het verleden geschiedde niet altijd nauwkeurig. De burgerbevolking op de Golanhoogten bestaat uit Druzen, alawitische Arabieren minderheid als ook soennitische Turkomannen de overgrote meerderheid beschouwt zichzelf nog altijd als Syrisch en heeft een Syrisch paspoort. Sinds de niet-erkende IsraŽlische annexatie in 1981 zijn er op de Golanhoogten talrijke IsraŽlische nederzettingen van Joodse kolonisten gesticht, illegaal onder het volkenrecht.

Verder vormt het westelijke deel van het gebergte de oostelijke grens van het Meer van Tiberias, dat momenteel een belangrijke bron is voor zoet water voor IsraŽl en eveneens een bron is in de watervoorziening van JordaniŽ. Op de Golanhoogten zelf bevinden zich ook diverse waterbronnen

Libanon en met name de Hezbollah-beweging beweren dat IsraŽl nog altijd een stukje Libanon bezet zou houden, namelijk de Shebaa-boerderijen. De VN heeft echter in 2000 bepaald dat IsraŽl zich van het gehele Libanese grondgebied heeft teruggetrokken. Volgens de VN behoren de Shebaa-boerderijen bij SyriŽ (en dus bij de door IsraŽl bezette Golanhoogten) en niet bij Libanon. IsraŽl stelt dat dit kleine stukje land niet meer is dan een excuus om IsraŽliŽrs aan te vallen; men had het ontruimd als de VN dit had bepaald. Ook over (een deel) van het dorp Ghajar aan de voet van de Golanhoogten is een dispuut.

Hezbollah voert deze vermeende IsraŽlische bezetting van een stukje Libanon ook aan als een voorname reden voor het plaatsen van guerrillatroepen langs de IsraŽlische grens. De Verenigde Staten voeren druk uit op Libanon, SyriŽ en Iran, opdat de door deze landen gesteunde Hezbollah zich uit het grensgebied terugtrekt en de Libanese regeringstroepen de vrede (gaan) bewaren in Libanon.





Uitzicht van de berg.
































We sluiten deze dag af met een zonsondergang vanaf de Golanhoogten en rijden terug naar ons hotel. Vandaag hebben we al met al een afstand van 80 kilometer weten te overbruggen.



Dag 4

Vandaag rijden we van Tiberias naar Jeruzalem en zullen we einde dag naar ons hotel in Bethlehem worden gebracht. Als extra excursie konden we voor 20 euro p.p. een avondexcursie bijboeken om Jeruzalem bij nacht te zien. We gaan dus even snel op neer, snel de koffers naar de kamer, douchen, eten en weer terug met de bus. Dit heeft het merendeel van de groep gedaan. Vandaag dus het betere benenwerk, enige conditie is wel vereist, het zijn veelal paadjes die omhoog leiden en gelukkig is Leon altijd in de buurt om me een handje te helpen als het even te stijl wordt. Ons staat een uitgebreide stadstour Jeruzalem te wachten. Omdat ik blijkbaar gisteren van de groep was afgeweken en men op mij heeft moeten wachten, zal ik me vandaag maar een beetje inhouden en bij de groep blijven. Ik zal me dus heef braaf gedragen, iets wat het verslag niet ten goede zal komen. Maar goed, het was even niet anders. Ik zal eerst even iets vertellen over de stad, dat loopt iets gemakkelijker. Jeruzalem is de hoofdstad van de staat IsraŽl. In vroegere dagen was dit het Koninkrijk Jeruzalem en was het een kruisvaardersstaat, die van 1099 tot 1291 in Palestina bestond. Het groeide en kromp naargelang de krijgskansen, maar omvatte op zijn hoogtepunt het huidige IsraŽl (zonder de Negev), een smalle corridor die van over de Jordaan naar de Rode Zee voerde, en het zuidelijke deel van Libanon met Beiroet.

We starten de wandeling bovenop de helling van de Olijfberg en vanuit hier kan men de stad in al zijn glorie aanschouwen. Vanaf dit punt lopen we naar beneden langs een enorme Joodse begraafplaats.





Uitzicht over Jeruzalem met vlak onder ons de enorme Joodse begraafplaats.







Joodse mensen laten zich sinds de oudheid begraven op de Olijfberg, waar volgens de Bijbel de opstanding van de doden zal plaatsvinden wanneer de Messias komt. In plaats van bloemen worden steentjes op de joodse graven gelegd. Deze steentjes zijn een tastbaar teken van liefde en respect voor de overledene. Het verwijderen van steentjes is een schending van het graf.







Tijdens onze afdaling van de Olijfberg kwamen we dit doorkijkje tegen.


De afdaling was vrij stijl en we kwamen onder aan de berg bij de Kerk van alle Naties, ook wel Basilica van de Doodsangst genoemd, het is een 20e eeuwse rooms-katholieke basiliek bij het Hof van Olijven. In de 4e eeuw bevond zich op deze plek een Byzantijnse basilica, die in 746 door een aardbeving werd vernietigd. In de 12e eeuw bevond zich op deze plek een kapel van de kruisvaarders, die in 1345 werd verlaten. Tussen 1919 en 1924 werd de Kerk van Alle Naties gebouwd. In 1924 werd de kerk ingezegend. De kerk wordt thans beheerd door de franciscanen.
De Olijfbomen die hier staan zijn enorm in omvang en men zegt dat ze vermoedelijk meer dan 1000 jaar oud.





Een olijfboom van 'geschat' 1000 jaar oud.







Op deze collage 2 geleende foto's, eentje van de rots voor het altaar, waar Jezus heeft gebeden voordat hij werd gearresteerd, het aanzicht konden we ook zelf niet maken, maar wil ik jullie toch niet onthouden, met dank aan onze bron FGDL, de overige foto's op deze collage zijn door Leon gemaakt.







De Klaagmuur werd druk bezocht, het zijn dan ook roerige tijden in het land.


Ons is afgeraden om hier souvenirs te kopen, dat konden we beter in Bethlehem doen, dezelfde dingen en alles bij de hand.

En hier houdt het voor vandaag wat betreft foto's even op, sorry daarvoor, in het kader van 'bij de groep blijven', was het niet mogelijk om met dit hoge tempo en de vele mensen in de stad meer foto's te maken zonder onze groep kwijt te raken. We zullen voor een uitgebreider verslag een keer terug moeten.



Dag 5

Het is nu vrijdag en we rijden weer van Bethlehem naar Jeruzalem om een aantal interessante zaken te bekijken en te beleven. Onze eerste gang is naar het gebouw van de Knesseth. Op dit complex, in een rozentuin, pal tegenover het gebouw staat een vijf meter hoge bronzen Menorah. Dit is een zevenarmige kandelaar. Het was het oude symbool voor het Hebreeuwse volk en een van de oudste symbolen voor het Jodendom in het algemeen.





De bronzen Menorah in de rozentuin van het Knesseth parlementsgebouw.


Dan de Knesseth zelf, hier zetelt het parlement de staat IsraŽl, het telt 120 leden, waaronder de voorzitter. Tot 1949 fungeerde de voormalige, op vrijwillige basis samengestelde Joods-Palestijnse volksvertegenwoordiging als raad voor de jonge staat IsraŽl. In 1949, direct na de IsraŽlische Onafhankelijkheidsoorlog, verkoos men geen parlement maar een 'tijdelijke volksraad'. Deze had tot functie het schrijven van een grondwet. Al snel bleek echter dat men niet tot het schrijven van een grondwet over kon gaan. De volgende redenen worden hiervoor aangedragen:
- Aanhangers van de Arbeidspartij vreesden dat een grondwet de macht van premie Ben-Gurion zou beperken;
- religieuzen vonden dat er geen basiswet voor Joden mag bestaan, buiten de heilige boeken om; en
- oppositieleden waren verontrust dat zij geen stempel op de grondwet zouden kunnen drukken.

Daarom besloot men geleidelijk een grondwet te schrijven, in de vorm van basiswetten die samen de grondwet gingen vormen. De volksraad benoemde zichzelf tot parlement, oftewel de Knesseth. Een pikant detail is dat de grondwet tot vandaag de dag niet geheel is voltooid.





De entree van het parlementegbouw de Knesseth in Jeruzalem.


Tegen half tien stappen we weer in de bus om tegen kwart voor tien bij het monument Yad VaShem aan te komen, een belangrijke plek, hier wordt de herinnering aan de Holocaust levendig  gehouden. Hier worden miljoenen Joodse mensen herdacht die in oorlogen zijn weggevoerd uit hun vertrouwde omgeving, mannen, vrouwen, kinderen, opa's, oma's, tante's, oom's, broers, zusters, kleinkinderen, neven en nichten. Ze zijn vergast, opgehangen, afgeslacht. Een must als je daar bent. We zullen hier het museum in gaan en daarna op het terrein doorlopen naar het kindermuseum. Hier worden meer dan een half miljoen kleine en grote kinderen in naam herdacht. Heel indrukwekkend hoe ze dit gemaakt hebben.





Vooraanzicht Yad VaShem ofwel Museum of Holocaust Art.







Zijaanzicht van het Yad VaShem museum, al met al een groot complex.


Binnen mochten we uiteraard geen foto's maken, dit hebben we dan ook niet gedaan. Als je denkt dat je alles over deze dramatische gebeurtenissen wel hebt gezien, dan kom je bedrogen uit, de beelden, de voorwerpen, de geluiden, de stemmen op de filmpjes, echt heel indrukwekkend, het is soms zelfs moeilijk om het droog te houden. Wat een leed, hoe heeft het ooit zover kunnen komen. Dat zoiets nooit meer mag gebeuren en dat ieder mens recht heeft op een eigen leven en plekje op onze gezamenlijke aardbol moge bij deze gezegd zijn. Is het dan vreemd dat ik, als ik 's avonds op de televisie een Hamas lid hoor zeggen dat 'het doel' blijft staan, namelijk het uitroeien van het IsraŽlische volk, ik begin te stuiteren en in elke cel van mijn lijf de frustraties van het IsraŽlische volk kan voelen. Daarbij komt dat Hamas kinderen en oude vrouwen als menselijk schild gebruikt. Gebeurt er dan iets, dan komen er als vanzelfsprekend kinderen en oude vrouwen om en dat wordt dat breeduit gemeten op onze televisie en is goed voor weer een nieuwe geldinzamelingsactie. Jazeker, IsraŽl heeft in mijn beleving wel degelijk recht om zijn bevolking te beschermen als de buren dergelijke taal bezigen en raketten gooien met in de koppen spijkers en andere scherpe dingen, om maar zoveel mogelijk slachtoffers te maken. 

Aansluitend zijn we wandelend door een stukje bos naar het kindergedeelte gelopen, daar schoot ik dan toch even vol. Hier worden 24 uur per dag de namen opgenoemd van de kinderen die zijn omgekomen. Het is er pikdonker binnen en je moet je vasthouden aan een reling. Sta je even stil, dan kijk je in een zwart heelal waarin ontelbare kleine sterretjes te zien zijn die schitteren aan de hemel. Je wordt als het ware in het beeld gezogen, ik tenminste wel. Dit alles terwijl het opnoemen van de kindernamen onverminderd doorgaat.





Dit kinderhoofdje, uitgehouwen in steen is te zien bij de ingang van het kindergedeelte.


Even voor half twee reden we weer door de muur Bethlehem binnen. Bethlehem ligt op de Westelijke Jordaanoever en het is 'de' plaats waar Jezus van Nazareth volgens de evangelisten Mattheus en Lucas geboren is. Ook ditmaal zonder onze eigen gids, hij is daar niet welkom omdat hij uit IsraŽl komt, maar we zouden voor de middag een Engels sprekende gids krijgen die ons ook heel veel kon vertellen. Allereerst hebben we de man uitgelegd dat we vanaf het ontbijt nog niet hadden gegeten. We reden naar Beit Sahour en tegenover het zogenoemde 'Herdersveld' hebben we een broodje en een flesje frisdrank dan wel koffie kunnen nuttigen.

Met een voldaan gevoel lopen we de weg over en betreden we het domein van het zogenoemde ĎHerdersveldí. Dit zou de plaats zijn waar de engel van de Heer de herders op de hoogte stelde van de geboorte van Jezus. Deze heilige plaats bestaat uit de natuurlijke grotkerk die dateert uit de 2e helft van de 4e eeuw, de kelderkerk uit de 5e eeuw, de Dak kapel ook uit de 5e eeuw, de basiliek uit de 6e eeuw en de kloosterkerk uit de 7e eeuw. 











In de nissen allemaal muurschilderingen, hier een collage (foto's van Leon).













Uitzicht vanaf 'Het Herdersveld' over de omgeving.


We worden naar een winkel gebracht, een beetje (veel) in de stijl van wat je in Turkije kan verwachten, iedereen binnen, deur dicht, het is een enorme winkel met veelal dure spullen, mensen die je willen helpen en vlak achter je aan lopen. Kortom niet mijn winkel. Sommigen zullen iets gekocht hebben, anderen juist weer niet. Nadat we dit dan maar gehad hebben, lopen we naar de bus en rijden verder naar een grote parkeergarage die echt vol staat met bussen, om vervolgens naar het Kribbeplein, de door keizer Constantijn gebouwde Geboortekerk te lopen. Deze kerk wordt beschouwd als ťťn van de heiligste plaatsen van het christendom. Ondergronds bevindt zich Jezusí geboorteplaats, aangeduid door een zilveren 14-puntige ster, ik verklap voor onze groepsleden alvast dat dit het geheim achter ons gaatje was.

Wij lezen op een bord wat we wel en niet in de kerk mogen en moeten bukkend de kerk in. Niet omdat we dat zo graag willen of omdat we zo netjes opgevoed zijn, neen, ze hebben de opening heel laag gemaakt. Zo hoeft aan niemand gevraagd te worden om met het hoofd naar beneden naar binnen te gaan. Je kunt gewoon niet anders! Ik vraag me dan toch af wat ze met iemand doen die in een rolstoel zit of iemand die met krukken loopt!

In juni 2012 is de Geboortekerk op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst op voordracht van de Palestijnse autoriteiten. De Geboortekerk is de meest bezochte trekpleister op de Westelijke Jordaanoever, in 2011 goed voor 2 miljoen bezoekers. Aan het aantal bussen in november te zien, zal het dit jaar niet anders zijn. Het is dan ook een hele oude kerk.

De Geboortekerk dateert uit de 6e eeuw en zou zijn gebouwd op de plek waar Jezus is geboren. Eenmaal binnen loop je door een gedeelte waar nog oude vloertegeltjes te zien zijn, ze worden afgeschermd met platen die ze naar believen open kunnen zetten. Wil je 'de plek' zien, dan zul je moeten kiezen, het gebedshuis wordt namelijk beheerd door 3 stromingen t.w. Rooms-Katholiek, Grieks-Orthodox of Armees-Apostolisch, elke stroming heeft zo zijn eigen vleugel. Vandaag staat er een enorme rij mensen aan de Grieks-Orthodoxe kant, wij sluiten ons aan bij de Rooms-Katholieke kant, wat heet aansluiten, er staat niemand en we kunnen zo doorlopen. Wat ons precies te wachten stond wisten wij ook niet, we mochten door een gaatje in een deur kijken en zagen daar de mensen van de andere stroming lopen, ze keken achter een gordijntje. Nu ben ik dan toch even gaan kijken of ik op internet wel achter het gordijntje kon kijken en dat is gelukt. Het is dus een geleende foto geworden.





Jezusí geboorteplaats, aangeduid door een zilveren 14-puntige ster.


Wij zoeken de bus weer op en gaan richting hotel voor ons laatste nachtje aldaar, morgen zullen we via de Dode Zee, de oase Ein Gedi, Masada naar Eilat rijden. Al met al een stevige rit van 330 km. We zijn op tijd vertrokken en onze badspullen liggen naast ons en niet in de koffer. Wij zullen vandaag gaan drijven in de Dode Zee. Eens kijken of het waar is wat ze zeggen. We hebben er duidelijk zin in. Ook Masada moet ontzettend mooi zijn, daar verheugen wij ons ook op.



Dag 6


Als eerste pikken we onze gids weer op in Jeruzalem, daarna is er een korte pinpauze en als iedereen klaar is, dan rijden we Jeruzalem uit richting de oase Ein Gedi, voordat we daar zijn, genieten we met volle teugen van het wonderlijke landschap, rijden we langs ruÔnes en de 11 grotten van Qumran, waar de beroemde Dode Zee-rollen zijn gevonden naast afschriften van niet-Bijbelse religieuze boeken, de oudste handschriften van het Oude Testament. Over het algemeen wordt aangenomen dat de bewoners van het vroegere dorpje de rollen in de grotten hebben verborgen. Wij hoeven niets te zoeken en rijden gestaag door naar de oase van Ein Gedi, waar bronnen en watervallen zijn.






Ein Gedi betekent in het Hebreeuws 'bron van het geitje', en is een oase in het IsraŽlische gedeelte van de Judeawoestijn, aan de westkust van de Dode Zee. Er is ook een kibboets met een gelijknamige naam. Ten noorden van de kibboets ligt het natuurreservaat met riviertjes en een nationaal park met oudheden en ten oosten van de kibboets liggen Dode-Zeestranden, een camping en een kuuroord. Wij bezochten een klein stukje van het natuurreservaat.

Hierna de bus weer en op naar Masada, zo wordt het daar geschreven en het betekent in het Hebreeuws burcht. Het is een citadel op een hele steile rots bij de Dode Zee in IsraŽl. Koning Herodes vluchtte in 40 v.Chr. uit Jeruzalem naar deze plek omdat hij in gevaar was. Het fort van Masada werd tussen 40 en 4 v.Chr. door hem uitgebreid, zodat het een veilige vluchtplaats werd. Voor de geschiedenis van de plaats is Flavius Josephus de belangrijkste bron.
Na de val en verwoesting van Jeruzalem en de Joodse Tempel tijdens de grote Joodse Opstand in 70 n.Chr. werd er op verschillende moeilijk toegankelijke plaatsen van het land nog verzet gepleegd tegen de Romeinse bezetters, onder meer door zeloten bij Masada. Omtrent het verzet bij Masada zijn diverse verhalen. Het is niet zeker hoe lang de plaats door het Legio X Fretensis belegerd werd. Josephus vermeldt dat de Romeinen, toen zij de rots ten slotte innamen in 73, de dode lichamen van hun tegenstanders daar aantroffen, die dus massaal zelfmoord hadden gepleegd. Vaak wordt aangenomen dat het verzet bij Masada het allerlaatste verzet was dat in het land werd gepleegd, en dat de massale zelfmoord een heroÔsche daad was. Dit standpunt wordt echter betwijfeld door geleerden die van mening zijn dat dit enkel een antwoord was op een totaal uitzichtloze situatie, en er omtrent het verzet bij Masada een mythe is ontstaan: de Masada mythe, waarbij feiten zodanig worden gepresenteerd, dat de geschiedenis een heldenverhaal werd. Hoe dan ook is de plaats wel moeilijker in te nemen dan veel andere plaatsen in het land, dus wat dat betreft is het wel waarschijnlijk dat het in ieder geval een van de laatste plaatsen was die door de Romeinen werden veroverd. In de Talmoed wordt het verzet bij Masada niet eens genoemd, en het is vooral sinds het begin van de twintigste eeuw dat de plaats veel aandacht heeft gekregen.
Met een kabelbaan werden we naar de top van de berg gebracht, een andere manier om er te komen is lopen via een zeer oud slangenpad, dat al door Josephus werd beschreven, daar hadden we helaas geen tijd voor.






























Vanaf Masada reden we naar een hotel aan de Dode Zee. Naftaly had voor 20 euro p.p. kunnen regelen dat we ons daar mochten omkleden en ook een handdoek zouden krijgen. Verder konden we daar de lunch gebruiken, dat was inclusief.
Na ons uitgekleed te hebben liepen we naar het water, alles is schoon en er stonden strandstoelen aan de waterlijn. Toen het water in, eerst voorzichtig voetje voor voetje, maar de eerste mensen lagen al te dobberen en hadden de nodige lol. Voor mezelf was dit een eenmalig gebeuren, ik stond in het water en mijn benen deden heel erg zeer, dacht nog even dat het tussen mijn oren zat, maar moest me toen wel snel gaan afspoelen. Balend dat ik nu niet op de foto stond, is Leon klaar gaan staan met het fototoestel in de aanslag, ik snel weer het water in, snel liggen, keek ook heel moeilijk omdat mijn benen echt in brand stonden en toen als een speer weer afdouchen en mijn benen omwikkeld met mijn net gekregen handdoekje. Dat hielp een beetje, het branden ging gewoon door ook mijn enkels waren heet en knalrood. Typisch iets voor mij zullen we maar zeggen. We mochten allemaal 3 x 6 min. in het water, te lang is niet goed. Ik was met 2 x een halve minuut wel heel erg snel klaar met de Dode Zee. De anderen hadden geen last en de een na de ander lag dan weer te poedelen. We daar zeker 1,5 tot 2 uur geweest.





Een ander groepje mensen, wel jammer, die van ons groepje lagen er zo mooi te dobberen.







Een product in de Dode Zee, alles is zout, zout en nog eens zout.







De ligstoelen waar wij gebruik van mochten maken.


Na dit bezoek zijn we doorgereden naar Eilat om daar onze laatste 2 nachten door te brengen. Wij hebben afscheid genomen van onze reisleider Naftaly en de chauffeur. De afgelopen week was er eentje met veel zorgen in en om het land. Hij heeft ons netjes 's morgens bijgepraat, ook de reisorganisatie schijnt een keer gebeld te hebben over hoe het met de groep ging en daarvoor alleen maar lof.



Dag 7 en 8



Zo, wij staan er nu alleen voor, nou niet helemaal hoor, wij hebben nu Hans als aanspreekpunt, ook weer een zeer kundig man die zijn zaakjes goed op orde heeft. De kamer in het hotel was geen kamer maar een suite. Na het eten hadden wij het eigenlijk wel gezien voor deze dag, de foto's zijn nog op de laptop gezet en daarna hebben wij ons teruggetrokken om een nacht goed te slapen. De volgende ochtend echter, waren we natuurlijk vroeg wakker, maar gelukkig ook voldoende uitgerust om er een leuke dag in Eilat van te willen maken. Geen groepsexcursies dit maal, we konden zelf bepalen wat we wilden. Welnu, wij hadden zo onze zinnen gezet op een jeep-safari van 4 uur. Zo gedacht en zo geregeld met Hans. Hij had 's morgens ook al 2 mensen naar Petra in JordaniŽ geholpen en het was geen enkel probleem om voor het ontbijt 2 tickets voor ons uit te schrijven en een jeep te regelen. Om 13:25 uur zouden we opgehaald worden. Deze ochtend hadden we dus tijd genoeg om wat te gaan lopen. Het was warm in Eilat, vreselijk warm, 30 graden, het zweet droop je vanaf je hoofd zo in je ogen en dat was niet fijn. Een hoedje zou uitkomt brengen en die heb ik daar dan ook maar gekocht. Niet erg modieus op zo'n Hollands gezicht, maar nood breekt wet en het scheelde meteen. Al lopende kwamen we in de haven en daar hadden we de boot zien liggen met zo'n glasplaat op de bodem. Kon je mooi de vissen zien zwemmen. Alleen dat ding ging pas om 11:00 uur varen en zou om 13:00 uur weer terug zijn. Dat konden we dus niet doen i.v.m. het nog terug moeten lopen naar het hotel voor de jeep-safari.

De oplossing kwam als vanzelf, we liepen naar de mooie bootjes te kijken toen we ineens een race-boot zagen staan op een bord hangend aan zo'n kraam. Toen hebben we daar gevraagd of hij ging varen en zo ja, hoe lang en wat je allemaal te zien zou krijgen. Nou, hij zou over een half uurtje vertrekken en het zou ongeveer een half uurtje duren en we zouden precies hetzelfde gaan zien als wat de andere boten aan de mensen laten zien, alleen nu in een sneller tempo. Dat klonk goed en na 20 minuten al zei hij dat de boel compleet was en dat we de boot in konden en mensen, wat een leuke belevenis wat dit. Deze miep in een speedboot, wie had dat ooit kunnen bedenken. Ik niet, maar het was super om te doen. Wat heb ik daarvan genoten. Toen we de haven uitgingen, ging ook de muziek aan en wat voor muziek, Leonard Cohen, dus ik met de duim omhoog mezelf vasthoudend want het was af en toe echt een scheurijzer van jewelste en ik mijn camera maar goed vasthouden.




Een collage met daarop de speed-boot


Na dit uiterst bevredigende uitje zijn wij terug gelopen naar het hotel. We zijn nog even op de kamer geweest maar zijn toen op tijd in de lobby gaan zitten en samen met Hans hebben we gewacht op de jeep. Hij was iets te laat, maar goed, dat kan de beste overkomen, na deze ochtend kon de middag al helemaal niet meer stuk. Wat wel gebeurde was dat het was gaan regenen. Ik had mijn jas dus alvast maar gepakt voor einde middag, als de zon eenmaal weg zou zijn, is het meteen een stuk koeler en dan is een jas wel fijn. Echter na het zien van de jeep, er zat alleen een dakje op en inmiddels regende het ook al wat harder, zijn we ingestapt en hebben we in een ander hotel nog 3 meisjes en 1 jongen uit een gezin opgehaald. Die werden door hun mama uitgezwaaid. Het bleken hele leuke en slimme meiden, zeer goed onderlegd en ze schuwden het gesprek met ons niet. Met de regen op het dak, waar men daar overigens hele blij mee was, zijn wij de bergen ingereden. Na een kwartiertje onze eerste stop voor wat uitleg en toen spetterde het nog maar iets. Dat zal ten twee uur geweest zijn. Weer even later, alles werd ruwer onderweg, de kleuren sprekender, brak de zon door en verder hebben we het droog en goed gehad.

Wat we niet wisten was dat we door een kloof moesten klauteren. Nu is dit op zich niet zo erg maar met een foto-tas met ook nog een fles water daarin, werd het toch een moeilijk karweitje en dankzij de aanwijzingen van Leon die zei dat er beugels in de rotsblokken zaten, kon in mij op een gegeven moment omdraaien en toch beneden komen. Het was er wel heel mooi en we gingen steeds dieper en dieper tot we uiteindelijk weer omhoog moesten en ons weer moesten vasthouden aan beugels om van een berg af te komen. Handiger geweest zou zijn, als ze het even hadden gezegd. Ik ben tenslotte ook geen 35 meer. Maar goed, eenmaal terug hoorden we dat het tot half vier had geregend in Eilat en dan sommigen aan ons gedacht hadden, erg lief van ze en teken van betrokkenheid. Hopelijk laten onderstaande foto's zien dat wij het prima naar ons zin hebben gehad.





Onze jeep met alleen een dakje maar met heel veel pk om de bergen door te rijden.





   

Een klein stukje snelweg en dan gaan we de Red Canyon in.







Alweer zo'n mooie plek onderweg.





   

We zitten nu in de Red Canyon, heeft niets met de Grand Canyon te maken, hier is alles kleiner.







Goed in je opnemen, thuis heb je niet zulke mooie beelden, wel mooi maar anders mooi!







Bergje op en bergje af en van de ene bil op de andere, echt kicken was het.







Van de Red Canyon hebben we heel veel foto's gemaakt, mooie, slechte, wazige, wiebelige, scherpe, onscherpe en alles wat daar tussen zit als je tijdens een rit met een jeep foto's maakt. Eenmaal in de Canyon ging het beter. Deze gids was niet zo streng als de vorige en ik was niet zo snel als die jonge kinderen, een mooi excuus dus om af en toe even bij te komen onder het genot van het maken van een foto. Ik heb van 3 foto's een collage gemaakt en hopelijk geeft dat een beetje weer hoe die Canyon er uit zag.





   

We zien geen zonsondergang maar wel een hele mooie lucht. Het koelt nu snel af en dadelijk wordt het al donker. We gaan terug naar het hotel en kunnen zeggen dat we een super leuke dag hebben gehad.

Tja en na nog een nachtje slapen is het morgen een terugreisdagje. Het is ook wel voldoende geweest. In 8 dagen kun je heel veel doen en zien, maar dit kan alleen als alles tot in de puntjes goed is geregeld. Ook hebben we geboft met de reisleider, onze chauffeur en dat het zo goed klikte met de andere leden van de groep. Met de een trek je meer op dan met de ander, dat zul je altijd blijven houden. Heeft ook iets te maken met waar je in de bus zit en of je het gesprek aangaat met de mensen om je heen. Wij waren in ieder geval blij met ze, hopelijk waren ze dat ook met ons.

Namens Leon en mijzelf, iedereen bedankt door alles. Deze reis is er zeker een die we niet snel zullen vergeten. Eigenlijk hebben we al gezegd dat we nog wel een keer terug willen en dat zeggen we zeker niet vaak omdat er nog zoveel andere mooie plekjes op de wereld zijn die het bezoeken waard zijn.

Leon en Mary








Met dank aan: Leon voor het beschikbaar stellen van zijn foto's, Wikipedia zoals altijd zeer informatief, informatie over de Bahai Tempel en hangende tuinen vond ik op: http://nieuws-uitgelicht.infonu.nl/reizen-en-recreatie/22234-unesco-werelderfgoed-de-bahai-tempel-in-haifa-israel.html. Informatie over Akko is te vinden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Akko_(stad), de stad Nazareth op
Nazareth: http://nl.wikipedia.org/wiki/Nazareth_(Isra%C3%ABl) en de stad Kapernaum wordt verder belicht op deze site.
Kapernaum: http://israelreis.schouwstra.info/kapernaum.htm

Mocht iemand er problemen mee hebben dat er stukjes tekst zijn gebruikt voor het maken van dit reisverslag, dan lees ik dit graag. Ik zal mijn tekst dan aanpassen. Ook heb ik in tegenstelling tot anders, een foto van de groep geplaatst. Heb er wel opgelet dat er niemand in het gezicht gekeken kan worden en het zijn kleine poppetjes op de foto. Indien iemand bezwaar heeft, dan haal ik de foto weg.

Het moge duidelijk zijn dat er op al ons fotomateriaal copyright berust.
Wil je een foto gebruiken, vraag dan even toestemming aan een van ons.
Gelogd
Pagina's: [1]
  Print  
 
Ga naar: